រូបិយវត្ថុ សម័យលោកម្ចាស់

អ្នកបាត់ដំបងជំនាន់មុនប្រហែលជាធ្លាប់លឺមកហើយនៅឃ្លាប្រយោគលេងសើចមួយ ដែលគេតែងចំណាំនិយាយលេងនឹងគ្នា នៅពេលនរណាម្នាក់គ្មានប្រាក់ចាយ គេតែងតែនិយាយចំអន់ ថា “បើចង់បានលុយ ទៅយកពីចឹកជុយទៅ!” ។

  • តើចឹកជុយជាអ្នកណា?
  • ហេតុអ្វីបានជាគេចូលចិត្តនិយាយអ៊ីចឹង?

ដើម្បីដឹងមូលហេតុនៃឃ្លាទាំងនេះ យើងសូមជូននូវប្រវត្តិខ្លះ នៃដើមកំណើតនិយាយឃ្លោងឃ្លានេះ ដូចខាងក្រោម:

 

ចឹកជុយ គឺជាអ្នកផលិតប្រាក់ប៉ែ នៅសម័យលោកម្ចាស់ បន្ទាប់ពីលោក  រត្តសារ  ។  នៅដំណាច់សតវត្សទី១៩នេះ រូបិយវត្ថុ មាននាទីកាន់តែទូលំទូលាយឡើងនៅបាត់ដំបង។ គេចាយលុយដែលជាប្រាក់ សុទ្ធ បោះនៅប្រទេសសៀម ឬ មកពីប្រទេសកម្ពុជា។ ខេត្តបាត់ដំបងក៏មានបោះពុម្ពប្រាក់ចាយខ្លួនឯងផងដែរ។  ចឹកជុយ មានបច្ចេកទេសម្យ៉ាងសំរាប់ធ្វើប្រាក់ប៉ែ។ គាត់យកសំណប៉ាហាំង តាមទំងន់ត្រូវការ លាយបរិមាណខ្លះ ដាក់ក្នុងឆ្នាំងដីម្យ៉ាង ហៅថា បាវ  រួចដាំលើភ្លើងអោយរលាយចូលគ្នា។

 

គាត់រៀបផើងមួយ ដាក់ទឹកពាក់កណ្តាល ហើយមានបណ្តែត ដើមចេកមួយកំណាត់ក្នុងនោះ។ គាត់ចាក់ទឹកសំណប៉ាហាំង ដែលក្តៅរលាយ ទៅលើដើមចេក។ សំណក៏ខ្ទាតជាកំទិចល្អិតទៅក្នុងទឹក។ គាត់ស្រង់កំទេចសំណប៉ាហាំង នោះសំដិល អោយស្ងួត។

 

គាត់យកពុម្ពដី ប៉ុនដុំឥដ្ឋ មានរន្ធតូចៗ ប៉ុនកូនដៃច្រើនរួចគាត់ថ្លឹងកំទេចសំណប៉ាហាំងនោះ ចាក់ចូលក្នុងរន្ធនៃពុម្ព។ រួចស្រេចហើយគាត់យកពុម្ពនេះទៅដុតម្តងទៀត។ គាត់ដកយកពុម្ពដាក់អោយត្រជាក់ ដកយកសំណប៉ាហាំងដែលកកជាដុំ មានទំងន់ស្មើរៗគ្នា យកទៅច្របាច់ដោយពុម្ពម្យ៉ាង អោយកើតជារាង ប្រាក់កាក់ មានរូបគ្រុឌម្ខាង និង មានអក្សរខ្មែរ ថា ព្រះតំបង ម្ខាង។

ប្រាក់ប៉ែ សម័យលោកម្ចាស់

ពេលបោះរួច ចឹកជុយតែងតែយកប្រាក់ប៉ែ ទៅហាលនៅកន្ទេលមុខផ្ទះរបស់គាត់ ដូចគេហាលស្រូវអ៊ីចឹង។  ផ្ទះបោះប្រាក់នោះ គឺនៅខាងកើតវត្តដំរីស រ៉បតាមមាត់ស្ទឹង ដែលបច្ចុប្បន្នគឺ ជាសារមន្ទីខេត្ត។

ហេតុដូចនេះហើយទើបមានពាក្យចំអន់អ្នកណាដែលគ្មានប្រាក់ចាយ ថាអោយទៅយកពី ចឹកជុយ

សេចក្តីជូនដំណឹង របស់អគ្គិសនីបាត់ដំបង

ដោយសារល្ងាចមិញនេះមានការផ្តាច់ចរន្តអគ្គិសនីនៅក្នុងក្រុងបាត់ដំបង យើងសង្កេតឃើញថាបងប្អូននៅក្នុងបណ្តាញហ្វេសបុកបានបង្ហោះStatusជាច្រើនទាក់ទងនឹងការផ្តាច់ចរន្តអគ្គិសនីនេះ ។ ហេតុដូចនេះសូមបងប្អូនជ្រាបជាព័ត៌មានដូចខាងក្រោម

អគ្គិសនីបាត់ដំបងមានការចាំបាច់ត្រូវប្តូរ និងជួសជុលបរិក្ខារ ព្រមទាំងសម្រួលប្រព័ន្ធខ្សែរបណ្តាញតង់ស្យុងមធ្យម ២២គីឡូវ៉ុល ដូចនេះដើម្បីធានាបានលទ្ធភាព និង សុវត្ថិភាពក្នុងពេលបំពេញការងារ អគ្គិសនីនឹងផ្អាកការផ្គង់ផ្គង់ចរន្តអគ្គិសនីជាបណ្តោះអាសន្នតាមកាលបរិច្ឆេទពេលវេលា និង ទីតាំងដូចខាងក្រោម:

  • ថ្ងៃព្រហស្បតិទី៩ ខែវិច្ឆិកា​ ឆ្នាំ២០១៧ ចាប់ពីម៉ោង ៨ព្រឹក រហូតដល់ម៉ោង ៥ល្ងាច នឹងមានការផ្អាកចរន្តអគ្គិសនីនៅផ្នែកខ្លះនៃស្រុកសង្កែ និង ស្រុកបាណន់ខេត្តបាត់ដំបង
  • ថ្ងៃសៅរ៏ទី១១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ ចាប់ពីម៉ោង៨ព្រឹកដល់ម៉ោង ៥ល្ងាច នឹងមានការផ្អាកចរន្តអគ្គិសនីនៅស្រុកថ្មគោល បវេល កំរៀង ភ្នំព្រឹក និងផ្នែកខ្លះនៅក្រុងបាត់ដំបង ស្រុកបាណន់ គាស់ក្រឡ មោងឬស្សី ខេត្តបាត់ដំបង។
  • នៅថ្ងៃអាទិត្យទី១២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ ចាប់ពីម៉ោង ៨ព្រឹក ដល់ម៉ោង ៥ល្ងាច នឹងមានការផ្អាកចរន្តអគ្គិសនីនៅក្រុងបាត់ដំបង ស្រុកសង្កែ បាណន់ និងស្រុកគាស់ក្រឡ ខេត្តបាត់ដំបង

សូមអានសេចក្តីជូនដំណឹងទាំងស្រុងនៅលើរូបភាពខាងក្រោម

រូបភាព និង ខ្លឹមសារ អត្ថបទ ដកស្រង់ចេញពីហ្វេសប៊ុក អគ្គិសនីបាត់ដំបង

ការប្រើប្រាស់លេខខ្មែរលើផ្ទាំងប៉ាណូ

វា​ជា​ការ​កម្រ​មួយ​ដែរ ដែល​សម័យ​បច្ចុប្បន្ននេះ នៅតាម​បណ្តា​​ប៉ាណូ​នានាស្ទើរ​គ្រប់ទីកន្លែង និង ​ស្ទើរ​គ្រប់​ស្លាក​យីហោ​ផ្សេងៗ ដែល​គេ​តែងតែ​និយម​ប្រើប្រាស់​នូវ​លេខ​រ៉ូម៉ាំង ដោយសារតែ​​ជា​ទម្លាប់​មួយ ហើយក៏​ជា​និន្នាការ​មួយដែល​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​យើងធ្លាប់ប្រើប្រាស់​ លេខរ៉ម៉ាំងមកជា​ប្រចាំ។​

​ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​គេ​ស​ង្កេត​ឃើញថា នៅតាម​មន្ទីរក្រសួងនានា គឺ​មន្ត្រីរាជការ​យើងមានការ​កែប្រែ​ស្ទើរទាំងស្រុង​ទៅហើយ ពី​ការប្រើប្រាស់​លេខរ៉ូម៉ាំងទៅជា​លេខ​ខ្មែរ​វិញ ទាំង​លិខិត​រដ្ឋបាល ក៏ដូចជាលិខិត​ផ្សេងៗ ឬក៏​ថ្ងៃខែចុះហត្ថលេខា គឺ​មន្ត្រីរាជការ​ទាំង

 

អស់​ ពិសេស​ក្នុង​ខេត្តបាត់ដំបង បាន​ងាក​មកប្រើប្រាស់​លេខ​ខ្មែរ​វិញ​ហើយ។​

ជុំវិញ​បញ្ហា​នេះដែរ ក៏​មានមតិ​ជាច្រើន​បាន​លើកឡើងថា ហេតុដូចម្តេចបានជា​នៅតាម​ក្រុមហ៊ុនផលិត​ប៉ាណូ ឬក៏​នៅតាម​បណ្តា​រោង​ពុម្ព កន្លែង​បោះពុម្ព​ផ្សេងៗ មិន​ព្រម​ប្រើប្រាស់​លេខរបស់​ជាតិ​យើង​វិញ គឺ​គេ​នៅតែ​បន្ត​ការប្រើប្រាស់​លេខរ៉ូម៉ាំងដដែល​ ដូចជា​លេខ​ទូរស័ព្ទ តម្លៃប្រេងឥន្ធនៈ និង ​ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម​ជាដើម។​ល​។ ដែល​គេ​បាន​លើក​តាំងនៅ​ខាងមុខក្រុមហ៊ុន ឬក៏​នៅតាម​ទីសាធារណៈជាដើម។​

​ប្រភព​ដដែល​បានលើកឡើង​បន្ថែមថា សូម្បីតែ​នៅ​ប្រទេសជិតខាង​យើង ក៏​គេ​មិនបាន​បោះចោល​នូវ​អត្តសញ្ញាណ​ជាតិ​របស់​គេ​ដែរ គឺ​គេ​នៅតែ​បន្ត​ការប្រើប្រាស់​ជា​រៀង​រហូត​មក។ ដោយឡែក ​កម្ពុជា​យើង​គួរតែ​ ក្រុមហ៊ុន​ផលិត​ប៉ាណូ​ធំៗ និង ​រោង​ពុម្ព​នានា​ ពិសេស​អង្គភាព​ពាក់ព័ន្ធគួរតែ​ធ្វើការ​ផ្សព្វផ្សាយ និង ​ណែនាំ​ឱ្យ​ពលរដ្ឋ​ចេះ​ប្រើប្រាស់​នូវ​លេខ​របស់​ខ្មែរ​យើង​វិញ ព្រោះ​មាន​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​សឹងតែ​សរសេរ​លេខ​ខ្មែរ​មិនត្រូវ​ផង​ ពេលខ្លះ​ដោយសារតែ​ទម្លាប់​សរសេរ​តែ​លេខរ៉ូម៉ាំងខ្លាំងពេកភ្លេច​អត្តសញ្ញាណ​ ជាតិ​ខ្លួន។​

​ថ្មីៗ​នេះ គេ​ស​ង្កេត​ឃើញថា មាន​ទីតាំង​ប្រេងឥន្ធនៈ​មួយកន្លែងយីហោ ទួល​ចារ បាន​ចាប់ផ្តើម​កែប្រែពី​លេខរ៉ូម៉ាំងទៅជា​លេខ​កម្ពុជា​វិញ​ហើយ ក្នុងចំណោម​ផ្ទាំង​ប៉ាណូ​រាប់ពាន់​ដែល​ប្រើប្រាស់លេខរ៉ូម៉ាំង ដូច្នេះ​មានន័យថា ក្នុងចំណោម​ប៉ាណូមួយ​ពាន់​គឺមាន​តែមួយ​ប៉ុណ្ណោះ ដែលចាប់ផ្តើម​កែប្រែ​មុនគេនៅក្នុង​ខេត្តបាត់ដំបង ដោយសារតែ​ទីតាំង​នេះស្ថិតនៅ​ជាប់​នឹងបណ្តោយ​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៥ ក្នុង​ទឹកដី​ស្រុក​សង្កែ ដូច្នេះ​គួរតែ​ពលរដ្ឋ​គ្រប់រូបចាប់ផ្តើម​ប្រើប្រាស់លេខ​ខ្មែរ​វិញ​ប្រហែលជា​ ប្រសើរ​ឡើងវិញនាពេល​អនាគត​៕

 

អត្ថបទ: កាសែតកម្ពុជាថ្មី

 

រឿងរបស់លោកតាដំបងក្រញូង ជារឿងរបស់ខ្មែរ ឬ របស់មន ?

សម្រាប់និមិត្តរូប​របស់​ខេត្ត​បាត់ដំបង មានមនុស្ស​ភាគច្រើន​គឺស្គាល់​ថា​ជារូប​តា​ដំបងក្រញូង ដែល​ប្រវត្តិ​របស់​គាត់ មាន​ជាប់ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ពង្សាវតារ​បែប​ព្រេងនិទាន​របស់​ខ្មែរ ។ រឿង​នោះដំណាលអំពី​មាណព​ម្នាក់ដែល​រកស៊ីកាប់អុសកាប់ឈើ​នៅក្នុងព្រៃ ជាមួយ​អ្នកភូមិផង​ជាមួយ​គ្នា តែ​ដោយ​គាត់មាន​កំលាំងកំហែង​ខ្សោយជាង​អ្នកដទៃ គេក៏ទុក​ឲ្យ​គាត់​នៅ​ដាំបាយ​សម្រាប់​អ្នកផ្សេងទៀតហូប ។ ថ្ងៃមួយ​ពេល​កំពុង​ដាំបាយ គាត់បាន​រើស​មែកឈើ​មួយ​យកមកកូរ​បាយ ធ្វើ​ឲ្យ​បាយ​ទៅ​ជា​ខ្មៅ ដោយ​ខ្លាច​ត្រូវ​មាត់​អ្នក​ដទៃ គាត់ក៏ប្រឹង​ហូបបាយ​នោះ​រហូត​ដល់អស់ ក្រោយ​ពីហូប​បាយនោះអស់ គាត់​ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​មាន​កម្លាំង​មហិមា អាចលើក​ដើមឈើ​ធំមួយ​តែម្នាក់ឯង​បាន ។ ក្រោយ​ពី​ឃើញ​ថា​ខ្លួនឯង​ខ្លាំងក្លា និង​អង់អាច​បែបនេះ មាណពនោះក៏គិតចង់ដណ្តើម​អំណាច​ស្តេចផែនដី​ ដោយ ​បាន​ជ្រែក​រាជ្យ​ស្តេច​អង្គមុន នឹង​យក​ខ្សែស្រលាយ​រាជវង្ស​អង្គមុន យក​ទៅ​សម្លាប់ សូម្បី​តែ​ស្ត្រីពោះធំ​ក៏​យក​ទៅ​ដុត រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ត្រី​ពោះធំ​រាងចាស់ខែម្នាក់ ដែល​ជា​មហេសី​ស្តេចអង្គមុន បានបន្សល់ទុក​កូនប្រុសមួយ​នៅ​កណ្តាល​ភ្នក់ភ្លើង ហើយ​ក្មេង​នោះ​ត្រូវ​ភ្លើង​រោល​រហូតពិការ ពេល​ធំ​ឡើង​គេហៅ​គាត់ថា​ព្រហ្មកិល ។ ស្តេចដំបងក្រញូង បាន​ឲ្យហោរាទស្សន៍ទាស​ ហើយ​ដឹង​ថា​ខ្លួន​នឹង​ត្រូវកំចាត់ដោយ​ទេវបុត្រ​ជិះសេះស. ដែល​ជា​ព្រហ្មកិល ហើយ​នៅពេល​ព្រហ្មកិល​ជិះសេះស.រំលង​លើ​វាំង​របស់ស្តេច​ដំបងក្រញូង ស្តេចដំបងក្រញូង​ក៏ចោលដំបង​នោះ​ទៅលើ​ ហើយ​ដំបង​នោះ​ក៏ធ្លាក់​បាត់​នៅ​ទឹកដី​ខេត្ត​បាត់ដំបង​សព្វថ្ងៃ ទើប​បាន​ជាមាន​ឈ្មោះ​ថា​បាត់ដំបង​ដូច្នេះ ។

(លោកអ្នកអាចអានរឿងបន្ថែមនៅតំណភ្ជាប់នេះបាន)

នៅសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតឡាវ មាន​ខេត្ត​មួយ​ឈ្មោះថាខេត្ត​ខាំមួន នៅ​ទីនោះ​មាន​ប្រវត្តិ​ទាក់ទង​នឹង​ស្តេច​មួយ​អង្គ​មាន​ព្រះនាម​ថា​ស្រីគោត្របង ដែល​មកដល់សព្វថ្ងៃ ក៏​នៅ​មាន​ចេតិយ និង​មាន​ការសាងសង់ជារូប​តំណាង​នៅ​ទីនោះផងដែរ ។ ប្រវត្តិ​រឿងព្រេងឡាវ​ទាក់ទង​ទៅនឹង​ស្រីគោត្របង គឺ​មាន​រឿង​ដំណាល​ប្រហាក់ប្រហែល​ទៅនឹង​រឿង​របស់​ដំបងក្រញូង​របស់​ខ្មែរដែរ គឺ​មានមាណពម្នាក់ មាន​សុខភាព​ខ្សោយ ពេល​ចូលទៅ​កាប់អុស គេក៏ទូកឲ្យ​នៅដាំបាយ ហើយ​គាត់ក៏បានរើស​មែកឈើ​មួយ​យកមក​កូរ​បាយ ធ្វើ​ឲ្យ​បាយ​ឡើង​ខ្មៅ ហើយ​គាត់ក៏​ហូប​បាយ​នោះតែ​ម្នាក់ឯង ជាហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​កម្លាំងខ្លាំងក្លា រហូត​អាច​ឡើង​ដឹកនាំតំបន់​មួយ នៃ​ខេត្ត​ខាំមួន​បច្ចុប្បន្ន ។ ស្រីគោត្របង បាន​រៀបអភិសេក​នឹង​បុត្រី​របស់​ស្តេច​នៅនគរនោះ តែស្តេចនោះតែងតែ​ខ្លាច​ស្រីគោត្របង​ជ្រែករាជ្យ​របស់​ខ្លួន ទើប​ធ្វើឲ្យ​​ស្តេច​នៃ​នគរ​នោះ​បាន​ប្រើល្បិច​ហៅ​ស្រីគោត្របងទៅ​ចូលរួមពិធី​មួយ​នៅក្នុង​វាំង​របស់​ខ្លួន ហើយ​បាន​រៀបចំគន្លឹះ​ជា​លំពែងដែក​នៅក្នុង​បង្គន់ ពេល​ស្រីគោត្របង ចូល​ទៅប្រើបង្គន់ ក៏ត្រូវ​លំពែង​ដែក​នោះ​ចាក់ពីគូទ រហូត​ដល់​ក្បាល​ស្លាប់​មួយ​រំពេច ។ សាកសព​របស់​ស្រគោត្របង ត្រូវ​បាន​គេ​អូសទម្លាក់​បណ្តែត​ចោល​តាមទឹក​ទន្លេ​មេគង្គ នៅពេលហូរ​មកដល់​ខេត្ត​ខាំមួន ប្រជាជន​នៅទីនោះ​ស្គាល់​ថា​ជា​អ្នកគ្រប់គ្រង​របស់​ខ្លួន ក៏​នាំ​គ្នា​ស្រង់សាកសព​ចេញ​ពីទឹក និង​សាង​ជា​ចេតិយ​ធំមួយ​តម្កល់​សាកសព​របស់គាត់​រហូត​មក ។

មាន​ឯកសារ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មួយ​ចំនួន​ទៀត បាននិយាយ​ថា ស្រីគោត្របង គឺជា​រាជាណាចក្រ​ព្រះពុទ្ធសាសនា​មួយ​របស់​មន ដែលមាន​អាណាបរិវេណ​នៅ​តំបន់​ភូមិភាគ​ឥសាន​របស់​ថៃ គឺ​នៅ​ខាងលើបន្តិច​នៃ​ខេត្តសុរិន្ទ ស្រីស្លកែត និង​បុរីរម្យ​ និង​នៅ​ភូមិភាគកណ្តាល​របស់​ឡាវ ហើយ​រាជាណាចក្រ​របស់​មននោះ គឺ​មាន​ភាព​រុងរោចន៍​នៅ​សតវត្ស​ទី ៥ និង ទី ៦ នៃ​គ្រឹស្តសករាជ ដោយ​មូលដ្ឋាន​សំខាន់​នៃ​រាជាណាចក្រ គឺ​ស្ថិត​នៅ​ខេត្ត​នគរភ្នំ ខាង​ឆ្វេង​ទន្លេ​មេគង្គ នៅក្នុងប្រទេសថៃ​សព្វថ្ងៃ និង​ស្ថិត​នៅខេត្ត​ខាំមួន ខាងស្តាំ​ទន្លេ​មេគង្គ នៅក្នុង​ប្រទេស​ឡាវ​សព្វថ្ងៃ ។ សិល្បៈ វប្បធម៌​របស់​មនមួយ​ចំនួន​នៅក្នុងតំបន់នោះ គឺ​មាន​អាយុកាល​មុន​ ឥទ្ធិពល​នៃ​សិល្បៈ និង​វប្បធម៌​របស់​ខ្មែរ​នៅ​តំបន់នោះ​ទៅទៀត ដែល​នេះ​បង្ហាញ​អំពី​ការកាន់កាប់​ទឹកដីនេះ​ពីដំបូង​ដោយ​មន ក្រោយ​មក​ដោយ​ខ្មែរ និង​បន្ត​ដោយ​ឡាវ និង​ថៃ ។

ងាកមក​មើល​ខេត្ត​បាត់ដំបង​វិញ នៅសម័យ​ថៃ​គ្រប់គ្រង​ខេត្ត​នេះ ដោយ​ឲ្យ​ខ្សែស្រលាយ​របស់​ស្តេចត្រាញ់​ខ្មែរ​គ្រប់គ្រង គឺ​ឧកញ៉ាចៅហ្វាប៉ែន គ្រប់គ្រង​តាំងពី​ចុង​សតវត្ស​ទី ១៨ រហូត​ដល់​ដើម​សតវត្សទី ២០ ។ នៅពេលនោះ​ថៃ​ហៅ​ខេត្ត​បាត់ដំបងថា ព្រះត្របង គឺ​មាន​ឈ្មោះ​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង​ ស្រីគោត្របង ដែរ ប្រហែល​ពាក្យ​ថា​ ត្របង នេះ គឺ​ជាពាក្យ​មន មាន​ន័យ​ថា​ដំបង​ហើយ​មើលទៅ ព្រោះ​ថា​ពាក្យមាន​ព្យាង្គ​តម្រួត​ជើង «រ» ភាគច្រើន មិនមែន​ជា​ភាសា​ថៃ ឬ​ឡាវ នោះទេ ។​ គោរមងារ​របស់​ស្តេចត្រាញ់​គ្រប់គ្រង​តំបន់​នោះ​ពីបុរាណ មាន​ងារ​ថា គទាធរ ឬ​បញ្ចេញ​សម្លេង​ជា​ភាសាថៃ​ថា កថាថន ដូចមាន​ពាក្យ​ហៅ​លោក​ម្ចាស់​បច្ចឹម ដែល​ធ្លាប់​គ្រប់គ្រង​បាត់ដំបងថា កថាថន​ឈុំ (ជុម) ។ ពាក្យ​ថា​ គទាធរ នេះ ជាភាសា​សំស្ក្រឹត មានន័យ​ថា អ្នកកាន់ដំបង ឬ​ក៏​អ្នក​ដែល​ប្រើ​ដំបង​ជា​អាវុធ ហើយ​ គទាធរ​ នេះ គឺ​ជា​ឈ្មោះ​មួយ​របស់​តួអង្គ ភីមៈ ជាត្រកូល​បណ្ឌវៈ នៅ​ក្នុង​រឿង​មហាភារតៈយុទ្ធ ដោយសារតែ​ភីមៈ ជា​អ្នក​ជំនាញ​ខាង​ប្រើ​ដំបង ។ ខ្ញុំ​មិនដឹង​ថា​គោរម​ងារ​ គទាធរ នេះ មាន​មក​តាំងពីពេល​ណានោះទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា​ការដាក់​គោរមងារ​ឲ្យ​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ខេត្ត​ខណ្ឌ​ពីបុរាណ តាម​ឈ្មោះ​នៃ​មេទ័ព ឬ​ក៏តួអង្គសំខាន់​នៅក្នុង​រឿង​មហាភារតៈ គឺ​មាន​នៅក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ​រហូត​ដល់​ដើម​សម័យ​អណានិគម​បារាំង ជាក់​ស្តែង​គឺ​ឈ្មោះ​ឧកញ៉ា អរជូន ឬ​អរជុន នៅ​ខេត្ត​ត្បូង​ឃ្មុំ ដែល​ងារនេះ​យើងឃើញ​ថា​មាន​នៅក្នុង​រឿងទុំទាវ តាំងតែ​ពី​សម័យ​លង្វែក ហើយ​អរជុន​នេះ ចាត់ទុក​ជាតួអង្គ​ដ៏សំខាន់បំផុត​មួយ​នៅក្នុង​រឿង​មហាភារតៈ ហើយ​នេះ​គ្រាន់តែ​ជាឧទាហរណ៍​មួយ​នៃ​ការប្រើ​ឈ្មោះ​តួអង្គ​នៅក្នុង​រឿង​មហាភារតៈ​យកមក​តាំងជា​គោរមងារ​នៅ​ក្នុង​ការគ្រប់គ្រង​ខេត្ត​ខណ្ឌ​របស់​ខ្មែរ​តាំងអំពី​បុរាណកាល​មក ។

ទោះជាយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​សន្និដ្ឋាន​យ៉ាង​ប្រាកដប្រជា​ថា​រឿង​តាដំបង​ក្រញូង គឺ​ជា​រឿង​ដែលកើតឡើង​នៅក្នុង​ប្រវត្តសាស្ត្រ​ខ្មែរ ឬ​ក៏​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់មននោះដែរ វា​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជារឿងនិទាន​រួម​គ្នា​នៃ​ជាតិសាសន៍​នៅក្នុង​តំបន់​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​ដីគោក​រួចទៅហើយ គឺ​មិនខុសគ្នា​អំពី​រឿង​ធនញ្ជ័យ​នោះទេ ។

អត្ថបទ : សុវណ្ណរដ្ឋ

ប្រវត្តិលោកតាដំបងក្រញូង [ភាគបញ្ចប់]

កាលបើបានឃើញអ្នកមានបុណ្យ ជិះសេះដល់ដូច ហោរាទស្សន៏ទាយ ប្រជាពលរដ្ឋដែលនាំគ្នាចាំមើល កកកុញក្នុងមហានគរ ស្រែកហ៊ោរកញ្ជៀវ ទ្រហឹងអឺងកងរត់ប្រពាក់ ប្រពូនតាមមើលព្រឹត្តការណ៏។ ចំណែកស្តេចដំបងគ្រញូង ដែលរង់ចាំអ្នកមានបុណ្យជាយូរណាស់មកហើយ កាលបើបានឃើញជាក់ស្តែងនឹងភ្នែក កើតមានក្តីមួហ្មងក្តៅក្រហាយ ខឹងសម្បារជាខ្លាំង ចាប់ទាញដំបងគ្រញូង មកគប់ចោលតម្រង់ទៅពញាក្រែក ឬ ព្រហ្មកិល ដើម្បីប្រហារជីវិត ឱ្យក្សិណក្ស័យតែម្តង។ ប៉ុន្តែដំបងរបស់ស្តេចដំបងគ្រញូងបែរ ជាអស់រិទ្ធិ មិនបានប៉ះចំអ្នកមានបុណ្យទេ ហើយក៏ធ្លាក់បាត់ទៅ។ កន្លែងដែលដំបងធ្លាក់ ក៏ក្លាយជាអូរ ដែលមានឈ្មោះថា អូរដំបង។ ហើយតំបន់នោះក៏មានឈ្មោះថា បាត់ដំបង។

ឃើញហេតុភេទដ៏អស្ចារ្យ ដូច្នោះ ប្រជានុរាស្ត្រខ្មែរគ្រប់រូប ព្រមទាំងសេនា នាហ្មឺនសព្វមុខ មន្ត្រីក៏នាំគ្នា ក្រាបថ្វាយបង្គំសំពះ ទទួល ព្រហ្មកិល។ ឯស្តេចដំបងគ្រញូងវិញ ដែលយល់ដឹងថា ខ្លួនអស់បុណ្យបារមី អស់សមត្ថភាព ក៏សុខចិត្តដាក់ខ្លួន ក្រាបថ្វាយបង្គំ ពញាក្រែក ឬ ព្រហ្មកិលសុំចំណុះចុះចាញ់ហើយ លើករាជ្យសម្បតិ្តប្រគល់ ថ្វាយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះទៅហោង។

អតីតស្តេចដំបងគ្រញូង បានសម្រេចចិត្តធ្វើដូចអ្វីដែលបានគិតទុកនោះមែន គឺធ្វើដំនើរគ្មានទិសដៅ ចាកចេញពីព្រះនគរក្នុង ខែភទ្របទ ឆ្នាំវក។ ដំបងគ្រញូងបានទៅដល់ស្រុកលាវ។ កាលនោះ នគរចម្ប៉ាសាក់ ត្រូវហ្វូងដំរីចេញមកយារយីរាតត្បាត ធ្វើអោយប្រជានុរាស្រ្ត រងទុក្ខវេទនា និង វិនាសហិនហោចអស់ជាច្រើន។ ស្តេចដំបងគ្រញូង បានចេញទៅជួយ យកអាសារស្តេចលាវ កំចាត់អស់ហ្វូងដំរី ។ ដូច្នេះហើយដើម្បីតបស្នងសងគុណផង ហើយជាពិសេស ដោយភ័យព្រួយបារម្ភ ខ្លាចកំលាំងអំនាច តេជៈបារមីផងទើបបានជាស្តេចស្រុកលាវ ព្រះស៊ីសុច្ចណាគុណហ៊ុត លើកកូនក្រមុំព្រះនាម សយបុបា្ផ អោយទៅដំបងគ្រញូង ទុកធ្វើជាភរិយា។

រូបសំណាកនេះនៅប្រទេសឡាវ តែមានសាច់រឿងស្រដៀង នឹង ប្រវត្តិលោកតាដំបងក្រញូងដែរ។ ដូច្នេះគ្រាន់តែជារូបតំណាងតែប៉ុណ្ណោះ។ សាច់រឿងយ៉ាងណាយើងនឹងព្យាយាមស្វែងយល់បន្ថែម

តែស្តេចលាវនឹកគិតក្នុងខ្លួនម្នាក់ឯងថា ដំបងគ្រញូងនេះ ខ្លាំងពូកែណាស់ ហើយនឹងអាចក្បត់ដណ្តើមរាជ្យពីយើង ជាមិនខាន។ ដូច្នេះត្រូវតែធ្វើដូចម្តេច ដើម្បីកំចាត់អោយបានមុនជាដាច់ខាត ស្តេចលាវក៏អង្វរកូនស្រី អោយប្រើល្បិចកិច្ចកល ស៊ើបសួរប្តីថា តើធ្វើដូចម្តេចទើបគេអាច សម្លាប់បាន? ហើយបើចង់សម្លាប់វិញ តើគេប្រើមធ្យោបាយ ដូចម្តេចដែរ? ។ កាលណាបានដឹងគ្រប់សេចក្តី ហើយ នាងត្រូវមកប្រាប់បិតាវិញជាបន្ទាន់។

លុះទៅដោយការលួងលោមរបស់ប្រពន្ធ ដំបងគ្រញូ រៀបរាប់អស់នូវរឿងអាថ៌កំបាំង ដែលមានជាប់ទាក់ទង ទៅនឹងអាយុជីវិតរបស់ខ្លួន។ នាងសយបុបា្ផ ក៏យកដំនឹងនោះទៅប្រាប់បិតា តាមដំនើររឿង។ បានដឹងដូច បំណងស្តេចលាវ មិនបង្អន់យូរឡើយក៏ចាត់ចែងរៀបចំអោយធ្វើ គ្រឿងយន្តដាក់ក្នុងបង្គន់សំរាប់សំលាប់ ដំបងក្រញូង។ ថ្ងៃមួយនៅពេលដែលដើរចូលទៅក្នុង បង្គន់ដំបងគ្រញូង ដើរទៅទាក់ជើងនឹងខ្សែជាហេតុធ្វើអោយគន្លឹះគ្រឿងយន្ត បាញ់ស្នចំចូលក្នុងរន្ធគូទ ដែលជាកន្លែងដួងកែវជីវិត។ ដំបងគ្រញូងមិនបានស្លាប់ភ្លាមនោះទេ ។ ពេលនោះដំបងគ្រញូងយល់ច្បាស់ណាស់ អំពីបុព្វហេតុដែល នាំបណ្តាលអោយអស់ជីវិត។ គាត់បានពោលថា មិនគួរណាយើងមកបរាជ័យចាញ់បោកគេ ដោយសារតែសម្ផស្សរបស់ស្ត្រីសោះ ហើយគាត់បានផ្តែផ្តាំទៀតថា៖

១- មិនត្រូវដេកលង់លក់ទេ នៅពេលណាដែលយើងត្រូវខ្យល់បោកបក់ បបោសអង្អែល។

២- កាលណាចូលដំនេក មិនត្រូវនិយាយរឿងអាថ៌កំបាំងប្រាប់ប្រពន្ធទេ។

៣- មិនត្រូវទុកចិត្តស្រីណា ដែលនៅក្រៅគ្រួសារឡើយ។

៤ – កាលណាឃ្លានគេត្រូវយកអង្ករមកលាង ដណ្តាំបាយអោយឆ្អិនសិន សិមបរិភោគក្រោយ។

ដោយមានរបួសជាទម្ងន់ ដំបងក្រញូងក៏ចាកចេញ ពីស្រុកលាវ ហើយត្រឡប់ទៅស្លាប់នៅឯស្រុកកំនើត របស់ខ្លួនវិញ គឺនៅស្រុកសួនមង្ឃុត នោះបើតាមពង្សាវតារ វត្តទឹកវិល។ ពង្សាវតារដដែល បានបញ្ជាក់បន្តទៀតថា ព្រះនាងសយបុបា្ផ ដែលពោរពេញទៅដោយវិប្បិដិសារី បានធ្វើដំនើរទៅតាមស្វាមី ហើយបំរើកំដរ ប្រណិប័តន៏ រហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់។ ព្រះនាងបានរៀបចំធ្វើពិធីបូជាតាម ទំនៀមទំលាប់ ប្រពៃណី ហើយបានយកអដ្ឋិធាតុទៅតម្កល់ទុកក្នុងចេតិយមួយក្នុងស្រុកចម្ប៉ាសាក់។

រូបសំណាកនេះនៅប្រទេសឡាវ តែមានសាច់រឿងស្រដៀង នឹង ប្រវត្តិលោកតាដំបងក្រញូងដែរ។ ដូច្នេះគ្រាន់តែជារូបតំណាងតែប៉ុណ្ណោះ។ សាច់រឿងយ៉ាងណាយើងនឹងព្យាយាមស្វែងយល់បន្ថែម

រីឯ ពញាក្រែក ឬ ព្រហ្មកិល វិញ ព្រះអង្គបានទទួលរាជាភិសេក នៅថ្ងៃ ១កើត ខែ មិគសិរ ឆ្នាំ វក ព.ស ១៥៥២ គ.ស ១០០៨។ ព្រះអង្គបានទទួលព្រះបរមនាមថា ព្រះបាទសម្តេចសន្ធពអម្រែក ព្រះបរមព្រហ្មកិលអង្គម្ចាស់។ (នេះបើតាមពង្សាវតារ របស់ព្រះអង្គម្ចាស់នព្វរតន៏) ។ តែបើតាមពង្សាវតារ វត្តកោកកាក ថា ពញាក្រែក ឬ ព្រហ្មកិល ព្រះអង្គមានព្រះបរមនាមថា ព្រះបាទសន្ធពអម្រិន្ទ៕

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ព្រះធម្មទេសនា របស់ ភិក្ខុ សុខ សុភាព ចៅអធិការវត្ត លៀប និង ជាព្រះធម្មធរអនុកណ ស្រុកបាត់ដំបង ខេត្តបាត់ដំបង

 

អានផងដែរ រឿងរ៉ាវមួយ ដែលស្រដៀងនឹងរឿង លោកតាដំបងក្រញូង នៅទីនេះ