បឹងម៉ាឈីត នឹងបង្កើតជាតំបន់ទេសចរណ៏ថ្មី

បឹងម៉ាឈីត ដែលស្ថិតនៅភូមិជ្រៃថ្មី ឃុំជ្រៃ ស្រុកថ្មគោល ខេត្តបាត់ដំបង នឹងកែប្រែទៅជារមណីដ្ឋានថ្មី ដែលអាចទាក់ទាញភ្ញៀវជាតិ និង អន្តរជាតិ អោយចូលទស្សនា លំហែរកាយ ឆាប់ៗនេះ។

អាជ្ញាធរខេត្តបានអះអាងថា នឹងកែប្រែតំបន់នេះអោយទៅជាតំបន់កំសាន្តថ្មី ដែលមានភោជនីយដ្ឋាន សណ្ឋាគារ ផ្ទះសំណាក់ និង ទីកន្លែងស្រូបយកខ្យល់អាកាសថ្មី នៅទីនោះផងដែរ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ភ្ញៀវទេសចរ អាចមកស្ទូចត្រី ស្រូបយកខ្យល់អាកាស និង ទស្សនាថ្ងៃ លិច បានយ៉ាងល្អផងដែរ នៅឯបឹងដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ។ កន្លែងកំសាន្តថ្មីនេះ នឹងត្រូវបានដាក់ឈ្មោះថា រមណីដ្ឋានសម្តេចក្រឡា ហោម សខេង។

ការកែប្រែ បឹងម៉ាឈីត អោយទៅជាតំបន់ទេសចរណ៏នេះ ជាចំណែកមួយល្អ ដែលអាចអោយប្រជាពលរដ្ឋ នៅតំបន់នោះ មានជីវភាពល្អប្រសើរ។ ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងតំបន់នោះ បានសាទរចំពោះការអភិវឌ្ឍន៏បឹងនោះ ដែលពួកគេគិតថា នឹងកែប្រែជីវភាពរបស់ពួកគេអោយល្អប្រសើរឡើង។

កន្លងមកមានការខ្សឹបខ្សៀវគ្នាអំពីការលក់បឹងធម្មជាតិនេះ បន្ទាប់ពីឃើញ មន្ទីរធនធានទឹក និងឧតុនិយមខេត្ត ប្រើគ្រឿងចក្រជីកកាយបឹងនេះធ្វើទំនប់ព័ទ្ធជុំវិញ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ភាពមន្ទិលទាំងនោះបានបាត់អស់រលីងហើយ ក្រោយពីបានលឺតំបន់បឹងធម្មជាតិនេះ នឹងកែប្រែទៅជា តំបន់រមណីយដ្ឋាន សម្តេចក្រឡា ហោម សខេង។

ចំពោះទីតាំងបឹងម៉ាឈីត នេះ គឺស្ថិតនៅខាងស្តាំផ្លូវ ហេងឆាត ទៅកំពីងពួយ ប្រសិនបើលោកអ្នកធ្វើដំណើរ ពី ឃុំជ្រៃ តាមផ្លូវជ្រៃ- រការមាន់ហើរ នោះលោកអ្នកនឹងឃើញផ្លូវដីក្រហមមួយខ្សែនៅខាងស្តាំដៃ រួចធ្វើដំណើរប្រហែល 5គីឡូម៉ែត្រ លោកអ្នកនឹងឃើញបឹងម៉ាឈីតនេះ នៅនឹងស្តាំងដៃតែម្តង៕

គយគន់មើលប្រចៀវចេញ នាភ្នំសំពៅ

​នៅពេលដែល លោក​-​អ្នកនាង ធ្វើដំណើរ​តាមផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៥៧ (​អតីត​ផ្លូវជាតិ​លេខ​១០) ចេញពី​ក្រុង​បាត់ដំបង​ចម្ងាយ​១២​គីឡូម៉ែត្រ លោក​-​អ្នកនាង នឹង​បាន​ទៅដល់​ទីតាំង​ភ្នំ​សំពៅ ដែល​ស្ថិតនៅក្នុង​ឃុំ​ភ្នំ​សំពៅ ស្រុក​បាណន់ ខេត្តបាត់ដំបង​។ នៅ​ទីនោះ​លោកអ្នក​នាង ប្រាកដជា​ឮ​សំឡេង​ទ្រហឹង អឺងកង​របស់​សត្វ​ប្រចៀវ រាប់លាន​ក្បាល​នៅក្នុង​ល្អាង នៅលើ​ភ្នំ​សំពៅ​នេះ​។ ល្អាង​ប្រចៀវ​នេះ គឺជា​ល្អាង​មួយ​ក្នុងចំណោម​ល្អាង​ទាំងបី នៃ​ភ្នំ​សំពៅ ដែលមាន​សំបុក​សត្វ​ប្រចៀវ​ជ្រួញ​បបូរមាត់​រស់នៅ​ប្រមាណ​ជា​២​លាន​ក្បាល​។​

​សត្វ​ប្រចៀវ​ជ្រួញ​បបូរមាត់​នៅក្នុង​ល្អាង​ភ្នំ​សំពៅ​នេះ អាច​ហើរ​បាន​ចម្ងាយ​៥០​គីឡូម៉ែត្រ ។ ហើយ​ពួកវា​តែងតែ​ហើរ​ចេញពី​ល្អាង នៅ​ម៉ោង​៦​ល្ងាច​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយ​ធ្វើដំណើរ​ទៅកាន់​តំបន់​ព្រៃ​ជុំវិញ​បឹង​ទន្លេសាប ដើម្បី​ចាប់​សត្វល្អិត​ជា​ចំណីអាហារ ដូចជា​សត្វ​មូស សត្វ​មមាច និង​សត្វល្អិត​ដែល​បំផ្លាញ​ទិ​ន្និ​ផល​កសិកម្ម​ជាដើម​។ ប្រចៀវ​ប្រភេទ​នេះ​មួយ​ក្បាល អាច​ស៊ី​ចំណីអាហារ​ពី​៥០​ទៅ​១០០​ភាគរយ នៃ​ទម្ងន់​ខ្លួន​របស់​វា (១៥​ក្រាម​) ជា​រៀងរាល់​យប់ ។​ដូច្នេះ​ការ​ស៊ី​សត្វល្អិត​ទាំងនេះ វា​អាចជួយ​ការពារ​ទិ​ន្និ​ផល​ស្រូវ បាន​លើសពី​២០០០​តោន​ក្នុង​មួយឆ្នាំ ។​

​តាមរយៈ​ទិដ្ឋភាព​ហើរ​ជា​ហ្វូង​របស់​សត្វ​ប្រចៀវ​ជិត​២​លាន​ក្បាល​នៅ​ភ្នំ​សំពៅ​នេះ វា​ក៏​ជា​ចំណែក​មួយ​ជួយ​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ​ផងដែរ​។ ជាពិសេស​ការផ្ដល់​ចំណូល​ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋ ដែល​ប្រកប​របរ​លក់ដូរ​ចំណីរ​អាហារ​នៅ​ទីនោះ​។​

​សត្វ​ប្រចៀវ​ជ្រួញ​បបូរមាត់​នេះ ត្រូវបាន​គេ​រកឃើញ​មាន​ចំនួន​១៣​សំបុក​ក្នុងប្រទេស​កម្ពុជា ដែលមាន​សត្វ​ប្រចៀវ​សរុប​ជាង​៦,៥ លាន​ក្បាល ដោយ​ក្នុងនោះ​សំបុក​សត្វ​ប្រចៀវ​នៅ​ភ្នំ​សំពៅ​នេះ មាន​ចំនួន​ច្រើនជាងគេ​។ សំបុក​សត្វ​ប្រចៀវ​ប្រភេទ​ជ្រួញ​បបូរមាត់​នេះ មិនសូវមាន​ការកើនឡើង​ទេ ក្នុង​តំបន់​អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដោយសារតែ​មានការ​ប​របាញ់ និង​ការ​គាស់​ថ្ម​នៅ​កន្លែង​ដែល​ពពួក​វា​រស់នៅ​៕ នេះ​បើតាម​របាយការណ៍​អង្គការ FAUNA & FLORA៕

សូមទស្សនាវីដេអូខាងក្រោម

អត្ថបទ : thmeythmey

រូបភាព និង វីដេអូ​​ : Sethy Tom

ក្រុងបាត់ដំបង ចាប់ផ្តើមរំដោះចំណីផ្លូវ

ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ចាប់តាំងពីដើមខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៧ នេះមក យើងឃើញថាក្រុងបាត់ដំបង បានចាប់ផ្តើមរំដោះចំណីផ្លូវនានា ក្នុងក្រុងបាត់ដំបង ដោយចាប់ផ្តើមពី ផ្លូវលេខ ១ ២ និង ៣ ដើម្បីត្រៀមរៀបចំប្រលងប្រជែងទីក្រុងស្អាតលើកទី២ និង ងាយស្រួលដល់ភ្ញៀវជាតិ និង អន្តរជាតិធ្វើដំណើរផងដែរ។ ស្របពេលនេះផងដែរ ខាងសាលាក្រុង ក៏មានចែកលិខិតណែនាំដល់ប្រជាពលរដ្ឋផងដែរ ដោយណែនាំ អំពីការប្រើប្រាស់ចំណីផ្លូវ និង ការជួសជុលផ្ទះដែលស្ថិតនៅក្នុងតំបន់អភិរក្សរបស់ក្រុងបាត់ដំបងផងដែរ។

បន្ទាប់ពីមានការណែនាំរួចមក យើងឃើញថាប្រជាជនក្នុងក្រុងបាត់ដំបងមានការយល់ដឹង និង ចូលរួមយ៉ាងរហ័សក្នុងការរំដោះចំណីផ្លូវនេះផងដែរ នេះបើតាមគណនីឈ្មោះ កឹង ស៊ីវុត្ថា បានបង្ហោះនៅលើ បណ្តាញសង្គមហ្វេសប៊ុក ។

ជាចុងក្រោយ សូមបងប្អូនទាំងអស់នៅក្នុងក្រុងបាត់ដំបង សូមចូលរួមទាំងអស់គ្នាដើម្បីទីក្រុងយើង ដើម្បីរក្សាតំណែងរំដួលបីទង ក៏ដូចជាគំរូដល់ខេត្តក្រុងដ៏ទៃទៀត ដែលត្រៀមនឹងរំដោះចំណីផ្លូវនេះដូចគ្នា។ យើងរួមគ្នាដើម្បីក្រុងរបស់យើងស្អាត និង មានសណ្តាប់ធ្នាប់៕

រូបភាព : សុផល ក្រុងបាត់ដំបង / Chomrong Soeun / កឹង ស៊ីវុត្ថា

ណូរីបាត់ដំបងថ្មី ជិតកើតហើយ

កាលពីមុនបងប្អូនប្រហែលបានធ្លាប់ជិះលេងហើយណូរីចាស់ដែលរត់លើផ្លូវរថភ្លើង សំរាប់ដឹកភ្ញៀវជាតិ និង អន្តរជាតិ ជិះគយគន់កំសាន្តទេសភាពនាខេត្តបាត់ដំបង។ ប៉ុន្តែដោយសារផ្លូវរថភ្លើងចាស់ ត្រូវបាន រុះរើរៀបចំថ្មី ក្នុងគំរោងស្តារផ្លូវដែក របស់ប្រទេសជាតិ បានធ្វើអោយណូរីបាត់ដំបង មិនអាចបំរើភ្ញៀវទេសចរណ៌បានទៀតនោះទេ។

ណូរីចាស់

ប៉ុន្តែបើយោងតាមផេករបស់ Phnom Penh Institute of Technology បានបង្ហោះកាលពីថ្ងៃ ២៧ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ បានអោយដឹងថា ផ្លូវណូរីបង្កើតថ្មី នឹងត្រូវ រត់នៅលើផ្លូវ  ដែលបានសាងសង់ព័ទ្ធមួយជុំចេញពីតំបន់ភ្នំបាណន់ទៅភ្នំសំពៅ។

រីឯគណនីហ្វេសប៊ុកមួយទៀត ឈ្មោះថា E than rith ក៏បានបង្ហោះខ្លឹមសារ ដូចខាងក្រោម

ផ្លូវណូរី​ បង្កើតថ្មី​ បាណ​ន់​ ភ្នំសំពៅ​
បន្ថែមសក្តានុពលទេសចរណ៏ក្នុងតំបន់ឲ្យកាន់តែមានភាពទាក់ទាញ ដោយកន្លងមកផ្លូវណូរីចាស់ មិនមែនជាទីតាំងអេកូទេសចរណ៏ដ៏ទាក់ទាញ ដោយភ្ញៀវអាចបានត្រឹមតែជិះលេង តែប៉ុណ្ណោះ តែឥឡូវនេះភ្ញៀវអាចមកកំសាន្តភ្នំបាណន់ ហេីយបន្តទៅភ្នំសំពៅដោយមិនចាំបាច់ជិះម៉ូតូ ឬរថយន្តទេ ។ជិះកំសាន្តណូរីឆ្លងតាមជួរភ្នំបាណន់ កាត់ព្រៃព្រឹក្សា វាលស្រែ ដងអូរ និងទៅដល់ភ្នំសំពៅតែម្ដង

ផ្លូវណូរីថ្មី

ចំណរកឯគណនីហ្វេសប៊ុកមួយទៀតឈ្មោះ Rithy Tay ក៏បានបញ្ចេញមតិមកផងដែរថា

មិនមែនពីបាណន់ដល់ភ្នំសំពៅទេ គឺកាត់តាមជើងភ្នំនៃជួភ្នំបាណន់ រហូតដល់ភ្នំរំសាយសក់

ទោះជាយ៉ាងណា យើងខ្ញុំនឹងខិតខំស្វែងរកព័ត៌មានបន្ថែមទៀតអំពីកាលបរិច្ឆេទបើកដំណើរការ និង ទីតាំងជាក់លាក់របស់ណូរីបាត់ដំបងថ្មីនេះ ជូនបងប្អូនបន្តទៀត៕

រូបភាព : Phnom Penh Institute of Technology

រូបិយវត្ថុ សម័យលោកម្ចាស់

អ្នកបាត់ដំបងជំនាន់មុនប្រហែលជាធ្លាប់លឺមកហើយនៅឃ្លាប្រយោគលេងសើចមួយ ដែលគេតែងចំណាំនិយាយលេងនឹងគ្នា នៅពេលនរណាម្នាក់គ្មានប្រាក់ចាយ គេតែងតែនិយាយចំអន់ ថា “បើចង់បានលុយ ទៅយកពីចឹកជុយទៅ!” ។

  • តើចឹកជុយជាអ្នកណា?
  • ហេតុអ្វីបានជាគេចូលចិត្តនិយាយអ៊ីចឹង?

ដើម្បីដឹងមូលហេតុនៃឃ្លាទាំងនេះ យើងសូមជូននូវប្រវត្តិខ្លះ នៃដើមកំណើតនិយាយឃ្លោងឃ្លានេះ ដូចខាងក្រោម:

 

ចឹកជុយ គឺជាអ្នកផលិតប្រាក់ប៉ែ នៅសម័យលោកម្ចាស់ បន្ទាប់ពីលោក  រត្តសារ  ។  នៅដំណាច់សតវត្សទី១៩នេះ រូបិយវត្ថុ មាននាទីកាន់តែទូលំទូលាយឡើងនៅបាត់ដំបង។ គេចាយលុយដែលជាប្រាក់ សុទ្ធ បោះនៅប្រទេសសៀម ឬ មកពីប្រទេសកម្ពុជា។ ខេត្តបាត់ដំបងក៏មានបោះពុម្ពប្រាក់ចាយខ្លួនឯងផងដែរ។  ចឹកជុយ មានបច្ចេកទេសម្យ៉ាងសំរាប់ធ្វើប្រាក់ប៉ែ។ គាត់យកសំណប៉ាហាំង តាមទំងន់ត្រូវការ លាយបរិមាណខ្លះ ដាក់ក្នុងឆ្នាំងដីម្យ៉ាង ហៅថា បាវ  រួចដាំលើភ្លើងអោយរលាយចូលគ្នា។

 

គាត់រៀបផើងមួយ ដាក់ទឹកពាក់កណ្តាល ហើយមានបណ្តែត ដើមចេកមួយកំណាត់ក្នុងនោះ។ គាត់ចាក់ទឹកសំណប៉ាហាំង ដែលក្តៅរលាយ ទៅលើដើមចេក។ សំណក៏ខ្ទាតជាកំទិចល្អិតទៅក្នុងទឹក។ គាត់ស្រង់កំទេចសំណប៉ាហាំង នោះសំដិល អោយស្ងួត។

 

គាត់យកពុម្ពដី ប៉ុនដុំឥដ្ឋ មានរន្ធតូចៗ ប៉ុនកូនដៃច្រើនរួចគាត់ថ្លឹងកំទេចសំណប៉ាហាំងនោះ ចាក់ចូលក្នុងរន្ធនៃពុម្ព។ រួចស្រេចហើយគាត់យកពុម្ពនេះទៅដុតម្តងទៀត។ គាត់ដកយកពុម្ពដាក់អោយត្រជាក់ ដកយកសំណប៉ាហាំងដែលកកជាដុំ មានទំងន់ស្មើរៗគ្នា យកទៅច្របាច់ដោយពុម្ពម្យ៉ាង អោយកើតជារាង ប្រាក់កាក់ មានរូបគ្រុឌម្ខាង និង មានអក្សរខ្មែរ ថា ព្រះតំបង ម្ខាង។

ប្រាក់ប៉ែ សម័យលោកម្ចាស់

ពេលបោះរួច ចឹកជុយតែងតែយកប្រាក់ប៉ែ ទៅហាលនៅកន្ទេលមុខផ្ទះរបស់គាត់ ដូចគេហាលស្រូវអ៊ីចឹង។  ផ្ទះបោះប្រាក់នោះ គឺនៅខាងកើតវត្តដំរីស រ៉បតាមមាត់ស្ទឹង ដែលបច្ចុប្បន្នគឺ ជាសារមន្ទីខេត្ត។

ហេតុដូចនេះហើយទើបមានពាក្យចំអន់អ្នកណាដែលគ្មានប្រាក់ចាយ ថាអោយទៅយកពី ចឹកជុយ